یادداشتهای یک استوانه

متاسفانه بعد از ان ت خ اب ات حوادثی اتفاق افتاد که دستان پلید استعمار و استکبار جهانی در هر صحنه آن پدیدار بود و برخی از مردم نیز که البته تعداد آنها کمتر از تعداد انگشتان دست بود برای چند روزی فریب خوردند که آن نیز رفع گردید.

در این بین به مانند سالهای گذشته اسباب رسانه های دروغ غرب در بوق خود دمیدند و شروع به سیاه نمایی و نشر اکاذیب کردند. در اینجا قصد داریم تا در مورد برخی از عکسهایی که اینان مربوط به حوادث پس از ان ت خ اب ات می دانند شفاف سازی نماییم.

پیشاپیش از دوست عزیزی که این عکسها را برایم فرستادند تشکر می کنم.

شفاف سازی ١

شفاف سازی ٢

شفاف سازی ٣

شفاف سازی ۴

شفاف سازی ۵

شفاف سازی ۶

شفاف سازی ٧

شفاف سازی ٨

شفاف سازی ٩

شفاف سازی ١٠

شفاف سازی ١١

شفاف سازی ١٢

شفاف سازی ١٣

شفاف سازی ١۴

شفاف سازی ١۵

شفاف سازی ١۶

شفاف سازی ١٧

شفاف سازی ١٨

از وقتی این ماشین رو از نمایندگی گرفتم خیلی اذیتم کرد. وقتی ماشین برای مدتی پارک می شد و سرد می شد، دیگه تک استارت روشن نمی شد. یعنی وقتی استارت می زدم دور موتور تا ١۵٠٠ می رفت و بعد افت می کرد و ماشین خاموش میشد. چند باری هم اومدم و اینجا در موردش نوشتم. توی تمام تالارهای گفتگو هم رفتم نتیجه ای نداشت. چندین نمایندگی بردم افاقه نکرد. یکی می گفت از سنسور دما و فشاره و اونو عوض کردم تغییر نکرد یکی می گفت از دریچه گازشه که برقیه و یکی ایراد از پمپ بنزینش می گرفت. تا اینکه این مشکل برای یکی از دوستان هم پیش آمد. توی این مدت هم موقع استارت گاز می دادم تا ماشین خاموش نکنه.

 یه تعمیرکار بعد از آزمایش روی چندین ٢٠۶ که این مشکل رو داشته بودند راه حل رو پیدا کرده بود.

موقع استارت کافیه ١۵ ثانیه سوییچ رو در حالت باز نگه داری بعد استارت بزنی. من قبلنا موقع استارت کلاج رو نگه می داشتم اما الان این کار رو نمی کنم و تا ١۵ می شمارم و گروم ماشین استارت می خوره.

تو رو خدا ببینید به خاطر این مشکل مسخره چقدر وقت و انرژی از من بیچاره تلف شد؟

اینو اینجا نوشتم تا اگر کسی مشکل من رو داشت انجام بده و بلای من سرش نیاد. کاش این فرهنگ نوشتن در مورد مشکلاتی که برامون پیش میاد و بعد حل میشن رو کم کم ما ها در جامعه مجازی ایجاد کنیم که حداقل اینطوری هم بتونیم سودمند باشیم.

مثلا یک مشکل مسخره مثل این رو من وقتی نوشتم اصلا فکر نمی کردم به درد خیلی ها بخوره که الحمدلله خورد.

امروز رفتم دانشگاه. یه قدم سریع توی راهروها زدم. عجب خاطراتی داشتیم. تلخ، شیرین، مبهم و بعضی از کارها که وقتی آدم به یادش می افته از خودش متنفر می شه.

ظاهر دانشجوا خیلی فرق کرده. جو دانشگاه هم. پسرها عاقل تر و متین تر از دخترها به نظر می آمدند در حالیکه زمان ما کاملا برعکس بود.

چشمم که به برد آموزش افتاد بی اختیار لبخندی بر لبم نشست. اعلامیه ترحیم بهرام رو در حالیکه راست راست توی دانشکده راه می رفت توی همون برد زدم که به خاطرش کارم به کمیته انضباطی کشید.

خدایا چرا نمی شه هر کسی در زندگیش یکبار فقط یکبار ١٠ سال عقبگرد کنه؟

چرا باید آدم زندگیش رو طوری جلو ببره که از شدت خواهش عقبگرد زمان قلبش بخواد از تپش وایسه؟

یعنی تو که این همه از یال و کوپالت گفتی و الم و بلم خیلی برات سخته من رو ١٠ سال فقط ١٠ سال به عقب برگردونی؟

·     میگن یه کشتی داشته رد می شده بعد بهش خبر دادن که فیبر نوری مربوط به اتصال ایران،فقط ایرانا، به اینترنت اون زیر میرا خوابیده. 22 بهمن هم نزدیکه و ملت قراره همصدا و هم خوشه یک سری مشت و جفتک حواله دنیای استعماری و استکباری غرب کنن. دست بر  قضا کاپیتان اون کشتی هم یکی از همین پوست هندوانه خورهای طرفدار اونا بوده. برای اینکه این همه عظمت انعکاس پیدا نکنه دستور میده لنگر کشتی رو باز کنن و کشتی به حرکت درآد. بعضیا میگن کابل رو پاره کرده. بعضی میگن کابل رو جمع کرده برده با خودش. اما مسئولان آزادترین کشور دنیا، ایران، قول دادن که حتما بعد از 22 بهمن کابل رو یا پیدا کنن یا تعمیر. خدا خیرشون بده.  

                                                                                                امضا

                                                                                         گوش مخملی

در این دنیای مجازی که کسی نه تولد ما را می داند و نه برای کسی مهم است که بداند ترجیح دادم حداقل خودم به خودم آمدنم در این دنیا را تبریک بگویم. البته این تولد را پیشاپیش تبریک  گفته ام چون روز اصلی تولدم شنبه ١٧ بهمن است.  

• خدایا ! قربان عظمتت! یعنی توی این مملکت امام زمانی که ما در آن زندگی می کنیم غیر از رئیس جمهور سابقش هیچ سوژه ای برای نوشتن وجود نداره یا چشم من اینقدر تیز بین نیست که ببینه و بنویسه؟
• خدایا اول انقلاب آقای مطهری چند کلاس سواد داشتند؟ دیروز سخنرانی قبل از ورود آقای خمینی را از ایشان در بهشت زهرا می دیدم که مدام به مردم هشدار می دادند که :" جان امام در خطر است! اگر خدای ناکرده آسیبی به ایشان برسد قلب 100 میلیون نفر آدم شکسته می شود!" یعنی آن زمان ایران 100 میلیون نفر آدم داشت و به مرورزمان مردند؟ یعنی این رقم حاکی از آینده نگری و افق واسعه دید ایشان است؟ کشور دیگری را هم به حساب آورده اند؟  یا اینکه نمی دانستند 100 میلیون یعنی چه؟
• وقتی در موردش می نویسیم عده ای از این کیک و ساندیس بگیرها میایند پیغام می گذارند که کم مسخره کن. یکی نیست بگوید به خدا من مسخره نمی کنم. خودش اینطور است. به عنوان مثال من یک جمله که یکی دو هفته پیش ایشان در مجلس زدند را می گویم. خوب وقتی مردم می خندند گناه من چیست؟ باور کنید این طنز گویی در بطن سخنان گهر بار ایشان است. نگاه کنید:

" تا پایان امسال نرخ تورم را به 5 درصد خواهیم رساند"

نخند آقا ! نخند خانوم! آقا سر جدت نخند! تو رو خدا جدی باش!

• امروز در اداره ما با این وصف که خصوصی ست به مناسبت 12 بهمن شیرینی می دادند. خیلی دلم می خواست بخورم و دوستانی که من را می شناسند می دانند من با نخوردنم عجب جهاد اکبری کرده ام. خداجان من بگویم تا تکلیفت با من روشن باشد من سهم خود را در قبال مردمم به نحو احسن انجام دادم. خودت که شاهد بودی لب به آن شیرینی نزدم هرچند که داشتم برای خوردنش می مردم.

با چه شوق و ذوقی از تیزهوشی دخترک یکی دو ساله اش می گوید و اینکه چگونه وقتی با پسربچه های هم سن و سالش بازی می کند آنها را سر کار می گذارد و اوضاع را در دست می گیرد.

نیشخند تلخی می زنم. چرا مهارت دخترانمان در زندگی واقعی به  اندازه دنیای خاله بازیهاشان نیست؟ آیا وقتی که بزرگ شود باز هم می تواند باهوش تر از همان پسرکان باقی بماند؟

پسرها باهوشتر می شوند یا دخترکانمان کم هوش تر؟

پی نوشت ١:

مطلب فوق در تعریف خانوم از یکی از همکاراش استخراج شده که فکر کردم خودم رو در برابر اون نفر قرار بدم بهتر باشه.

پی نوشت ٢: یک ماه پیش بود که در میهمانی ای به شدت از طرح نقدی کردن یارانه ها دفاع کردم و آن را گامی رو به جلو در پیوستن به دهکده جهانی دانستم. نمی دانستم جمعیت ایران ٧٠ میلیون نفر نیست و امت فخیمه اعراب و ونزوئلا و برخی از جزیره های افریقایی و برادران چشم بادومی ولایات چین و چشم آبی روسیه را نیز باید به حساب آورم تا به هر خوشه اولی ٢۵ هزار تومان برسد. ای خاک ....

خدایا الان آن جمع حاضر در میهمانی در مورد شعور من چه فکری می کنند؟‌

سلام سلام سلام

بابت نبودن چند روز اخیر از همه دوستان پوزش می طلبم.

• در اداره ناخواسته درگیر مشکلی شدم که هر روز شکل تازه ای به خود گرفته و اوضاع وخیم تر می شود. با یک عده درگیر شده ایم و هی پیغام رد و بدل می کنیم که الت می کنم و بلت می کنم. هر دو طرف هم خوب می دانیم که هیچ ... نمی توانیم بکنیم. کارهای اداری هم قدری زیاد شده اند.
• قرار است برای اسفند یک هفته برویم بندرعباس. خوشبختانه پرواز مستقیم از کرمانشاه به بندرعباس هست.
• تا قبل از سفر بندرعباس باید حتما دوربین بخرم. تصمیمم شد یک مدل کنون 15 مگاپیکسلی به قیمت 800 و اندی هزار تومان.
• خدا را شکر خانواده دو نفری بنده هم در ردیف خانواده حضرات قرار گرفته و جز خوشه سوم شدیم. این هم خوشه شدن با این حضرات هیچ چیز که نداشته باشد حداقل فکر کنم برای اعتلای عزت نفس ما امت حزب الله خیلی خوب باشد. فکر کن من و آقای رفسنجانی نیازی نیست از یارانه نقدی استفاده کنیم. از این به بعد فکر کنم در راهپیمایی ها خوشه هم جز کلمات کلیدی شود. مثلا: می جنگم، می میرم خوشمو پس می گیرم. یا : این  همه لشگر آمده به عشق خوشه آمده. یا: برادر هم خوشه آماده ایم آماده یا ... شایدم در روزهای حماسه ساز به جای کیک و ساندیس خوشه به آدم بدهند.
• حتما به همه دوستان سر می زنم. فعلا بروم یک سری پیغام آبدار برای گروه متخاصم همکار هم خوشه بفرستم تا بعد.

نه حوصله نوشتن داشتم و نه رمقی برای فکر کردن و علت آن کم خوابی این هفته است.

اما نمی توان هم وطنی را رنجور در گوشه ای از دنیا دید و بی تفاوت از کنار آن گذشت.

خواهشا دوستان علاوه بر اطلاع رسانی از طریق وبلاگهایشان هرگونه آدرسی در هر شهری یافتند ما را بی خبر نگذارند.

عجب بازی وبلاگی غم انگیزانه ای! کاش این تجربه را هرگز کسب نمی کردم.

وبلاگ همیاری مونا زارعی